Schrijven · 25 jul 2026
Geen smartwatch
Het beste scherm is geen scherm
Negen jaar lang zat er een smartwatch om mijn pols. Deze zomer kwam daar een einde aan: de Apple Watch ging weg, en met hem de sensoren, de opladers en de bandjes. Geen extra scherm, computer of apparaat. Dit verhaal gaat over waarom ik het eindelijk niet meer nodig heb, en over een paradox: het is high tech die low tech mogelijk maakt.
Een hoofdstuk sluiten
Ik schrijf al sinds 2017 over smartwatches, en in 2023 probeerde ik zelfs mijn telefoon door de Watch te vervangen. In mei maakte ik de optelsom van wat een Apple Watch eigenlijk is: drie MagSafe-laders, een USB-lader, acht bandjes, twee vermogenspedalen, twee snelheids- en twee cadanssensoren. Achttien onderdelen plus de Watch, plus de software: slaapmodus aan, draaien om te zien hoe laat het is, verstopte notificaties in slaapstand, 45% van de batterij weg na één nachtje. Op een avond in juni deed ik de Watch voor de laatste keer om. De volgende ochtend bracht ik hem weg. Dat hoofdstuk is gesloten.
Simpel. Dat is moeilijk. Want simpel maakt ruimte voor complex, clutter en redundantie. Een halve aanpak kent geen voordelen: óf je gaat vol voor de data, met al het gedoe dat erbij hoort, óf je laat het scherm helemaal van je pols. Ik koos het laatste.
De telefoon is genoeg
De smartphone is zó krachtig geworden dat het horloge niets meer toe te voegen had. Bellen, navigeren, betalen, de camera, af en toe een berichtje. En, nieuw dit jaar, agents die mijn mail lezen, het nieuws volgen en de binnenkomende signalen voor mij sorteren. Wat mij bereikt is wat ertoe doet, op een moment dat ik kies, in één dagelijkse digest. Dat was ooit de belofte van een horloge dat op je pols tikt. De telefoon blijkt dat werk beter te doen zonder het horloge ertussen. Ik wil benadrukken dat ik geen hinder ondervind van de online wereld. Maar ik weet ook dat offline focus zijn kracht heeft.
Eén sensor, 24/7
Wat ik wél wil is data over mijn lichaam, en daarvoor draag ik al jaren WHOOP. Geen scherm, geen notificaties, geen aandacht. De batterij gaat twee weken mee. Hij herkent een run of een fietsrit vanzelf, ik druk nooit op start. Een sensor, data: ja! Maar gebliep met een mini schermpje, half onder je kleding, gevoelig voor vocht en aanraking, is fragiel. Eén sensor, 24/7, is véél logischer.
In mei liep ik 30 kilometer op gevoel, met de sensor die stilletjes meemat: gemiddeld 124 slagen per minuut in een constant tempo, zonder één keer te kijken. Twee weken later reed ik de Elfstedentocht op dezelfde manier. Bij de finish had de WHOOP de hele dag, het herstel en de terugreis. Het scherm heb ik geen moment gemist.
Het horloge dat blijft
Om mijn pols zit nu een mechanisch horloge. Het werkt zonder zorgen: in het zwembad, op een feestje, bij het rennen, op de racefiets, op een trail. Geen opladen, geen koppelen, geen update. Zo'n bevrijding, zo'n rust. Dus tóch. De band unlockte het potentieel, hij ontwikkelt zijn eigen patina.
De paradox
Het zit zo: er is high tech nodig om low tech te laten werken. Efficiënte chips geven een sensor twee weken batterij. Modellen herkennen de run en classificeren de fietsrit. Agents sorteren de mail en het nieuws tot een digest. Het resultaat is dat het ding om mijn pols dom mag zijn, en ik aanwezig kan zijn.
Deze zomer in Bretagne liep ik de mooiste runs ooit. Niet snel of sterk, maar wonderschoon: rotsen, groen, kronkelpaadjes en zee. Geen scherm vertelde mij mijn tempo en ik miste het niet. Een middag fietsen met mijn dochter: geen afleiding, pure aandacht. Dáár is de ruimte voor, om te denken en er te zijn als mens.
Conclusie
Ik heb het niet meer nodig. Niet omdat een smartwatch slecht is, maar omdat de telefoon zo sterk werd en de sensor zo goed dat het scherm ertussen overbodig werd. Het was een oefening in eenvoud, en het kostte mij negen jaar om tot dat inzicht te komen: het beste scherm is geen scherm.
Dus als je jezelf betrapt op het draaien van je pols voor een notificatie waar je niet om vroeg, probeer eens een maand zonder. Je telefoon en je lichaam vullen het gat, ha!
