Elfstedentocht op gevoel

Opwarmen in een storm

Twee weken voor de tocht fietste ik van Amsterdam terug naar huis in Hegelsom, de omgekeerde route van de rit die ik in 2023 beschreef. Voor ik startte twijfelde ik nog heel even of ik toch niet een GPS-track wilde, misschien wat vermogensdata. Ik besloot het niet te doen en dat was de juiste beslissing. Het werd mijn snelste overtocht ooit: 6 uur en 19 minuten, zonder scherm dat mij dat vertelde. Op de pontjes sprak ik met mensen: een kerel in hetzelfde Rapha-pak, terug van een valpartij, twee mannen die naar Rome waren gefietst.

Het verhaal, de foto's en de hartslag van de WHOOP achteraf zijn meer dan een dataset. Het gevoel van mijn lichaam op de fiets werd nóg meer high definition dan ervoor. Ik wist dat ik kon versnellen de brug op. Of de wind in. Of iemand inhalen. En dat in intense regen. Cijfers zijn volgers: ze beschrijven de realiteit nadat het heeft plaatsgevonden. Het gevoel zegt mij meer over wat er hierna kán.

De tocht

Ik heb de Elfstedentocht vaak gereden, maar dit was de heetste ooit. Een zeer intense tocht, helemaal op gevoel gereden. Veel stukken snel, stevig en lang. Alles, de fiets, het horloge, de WHOOP en het drinksysteem functioneerde binnen spec.

Op een fixed gear heb je precies één versnelling, daar schreef ik eerder over. Meerdere keren was de cadans de beperking: de treinen (peloton fietsers achter elkaar) reden sneller dan ik kon rondtrappen, meer dan honderd omwentelingen per minuut, zonder als een gek door mijn stamina heen te beuken. Met tegenwind lag de snelheid lager en kon ik binnen mijn cadans blijven. Gek genoeg, maar niet onverklaarbaar, is mijn vouwfiets met het brede bereik aan versnellingen op een bepaalde manier machtiger dan mijn racefiets.

Ik denk dat wat ik ervaarde een beperking by design is: het niet hebben van bepaalde dingen betekent, letterlijk, dat je bepaalde zaken niet kan. Binnen dat kader opereerde ik maximaal. Sneller dan 80% van de mensen, langzamer dan de carbontreinen. Zadel, temperatuur en zithouding waren de grootste beperkende factoren, en die verbeter je niet met data, alleen met trainen. Mijn conclusie: als ik twee keer zo fit was geweest, was ik niet twee keer zo snel gegaan.

Meer data had niet geholpen

Meer, of andere, data had voor de prestatie geen verschil gemaakt, hooguit voor de "bragging rights". Ik weet dat ik harder dan 30 km/u gefietst heb, maar door kluun- en kletstijd is het gemiddelde zelfs op de snelle segmenten 25 km/u-ish. Voor een analyse achteraf was een GPS-track behulpzaam geweest, een vermogenscurve misschien. Maar de stempelkaart bevat de tijd van elk stempelpunt, dus de segmentsnelheden kwamen er toch uit, op papier.

Vorig jaar had ik álle data en gaf ik er niks om. Nu, zonder data, was ik véél bewuster van mijn prestatie. Ik zag het ook onderweg: treinen van mensen die gefixeerd reden op, vermoedelijk, een willekeurig getal op hun scherm. Ik ging er met 4 tot 5 km/u sneller voorbij. En het niet hoeven managen van de dataverzameling was heerlijk! Geen opladen, geen koppelen, geen synchroniseren. De WHOOP was na de tocht nog niet eens leeg, hij nam de hele dag op, het herstel en de terugreis.

De ademhaling bleek de belangrijkste indicator voor wat haalbaar is, ik kan cruisen op een "in-in-uit-uit"-ritme. Hitte is de andere, zoals ik leerde bij de marathon van Leiden. Temperatuur is ook iets waar je voor traint, en daarin ben ik al een heel eind gekomen.

Conclusie

In de finishtent gaven grote, doorgewinterde mannen mij een boks en een compliment op de fiets en het tempo. Ze konden het niet bijhouden en de prestatie was "met stijl", zeiden ze. Dat is meer waard dan welk Strava-segment dan ook.

In Gegevens versus gevoel schreef ik dat ik hoopte mijzelf en mijn lichaam goed genoeg te leren kennen om zonder data te presteren. Deze tocht was dat moment. Niet dat data slecht is, het gevoel bleek gewoon het rijkere signaal. Volgende halte: een marathon in Keulen, op gevoel. Ha!