
Schrijven · 26 aug 2026
Innovatie is software
Eén brein, een paar stukken glas en een tweeling in Amsterdam
In augustus veranderde mijn computeropstelling meer dan in jaren. En toch was de les van de maand het tegenovergestelde van nieuwe hardware: de bestaande gear heeft nog rek, innovatie is software. Deze post gaat over één brein, de machine in het homelab waar mijn bestanden en mijn agents leven, de machines eromheen, en waarom infrastructuur ondergeschikt is geworden aan concept.
Eén brein
Op 2 augustus kreeg ik, vanaf een camping in Frankrijk, controle op afstand over de router thuis. Het plan was een directe verbinding naar de machine in het homelab in Limburg: één brein, één login, één plek waar bestanden en agents werken. Twee dagen later was de werkplaatsserver die mijn projecten hostte uitgefaseerd. Elk project verhuisde naar huis, met checksum gecontroleerd, en het homelab nam de volledige rol over via een directe mosh-link. Vanaf de camping stuurde ik hem aan vanaf mijn telefoon, met spraak om sneller te gaan.
Die machine in het homelab is het anker. Hij bevat het platform, de klantprojecten, de fotobibliotheek, de back-ups van de cloud en de agents die aan dat alles werken. De cloudservers draaien de sites, de agents werken vanuit huis. Al het andere is glas: een scherm en een toetsenbord om naar het brein te kijken.

Logs zijn leesbaar
Op 11 augustus werden twee problemen op de cloud, één in de mail en één in de webserver, op dezelfde dag geanalyseerd én opgelost. Dat is alleen mogelijk door de integratie van het anker in de agentic flow, plus begrip van de relevante logs en signalen. De snelheid waarmee we bewegen is ongeveer twintig keer de oude topsnelheid. In één dag doe ik wat ik voorheen in twintig dagen zou doen. Het is mentaal slopend, maar je schiet met scherp én kracht.
De agents leven niet allemaal in de cloud. Op het homelab draait een lokaal model, zonder dat er data het huis verlaat. Op 24 augustus bekeek het de beelden van de deurbel en beschreef het, beeld voor beeld, een man die op blote voeten naar de voordeur loopt. Dat was ik. Lokale agents, met toegang tot het netwerk, de bestanden en de protocollen, niets in de weg, en een lokale shell: dát maakt het anker meer dan een computer.

Glas
Halverwege augustus keek ik de introductie van de nieuwe Omarchy-release. Mooi werk, en de belangrijkste features had ik al jaren: een window manager en geïntegreerde tooling. De agent-integratie is aardig, maar niet wezenlijk anders dan wat ik zelf doe. Eye candy is mooi, maar geen money mover. De bestaande gear heeft nog rek, innovatie is software. Zestien maanden geleden legde ik uit waarom ik voor die gear een Framework-laptop koos.
Waarom staat er dan een tweede Framework op mijn bureau, een twaalf inch? Vanwege een strikte functieomschrijving. Het is geen tweede brein, het is de agentic werkbank: persistente gesplitste schermen voor meerdere agents tegelijk, dichtgeklapt en met één toets weer open, en geen lokaal rekenwerk. Glas wordt nooit anker. Hij draait Omarchy, hij startte op met een groene W, en hij kostte een fractie van de machine waar hij naar kijkt.


De tweeling
Op 22 augustus bestelde ik een back-upcomputer en een internetverbinding voor Amsterdam. Ja, een vaste lijn: negen jaar na de dag dat ik mijn LAN uitzette en alleen nog mobiel ging, is de kabel terug, omdat een machine die elke nacht back-ups ontvangt een verbinding nodig heeft die er altijd is. Hoewel ik geen fan van clutter ben, was dit een slimme stap, cruciaal zelfs, wat betreft de data. Het anker is zó belangrijk geworden dat we dit moeten doen. Het werd een Framework-mainboard in een kleine behuizing met een schijf van acht terabyte, op 26 augustus in elkaar gezet op de keukenvloer en klaar voor de reis naar Amsterdam. Vanaf zijn eerste nacht daar duwt het anker zijn back-ups ernaartoe. Twee huizen, twee kopieën, één brein.

Infrastructuur wordt concept
De toekomst? Infrastructuur raakt ondergeschikt aan concept. Controle over routers, devices en verbindingen is scriptbaar. Logboeken zijn uitleesbaar en concepten vertaalbaar. De artefacten waren er al: mijn eigen tablet-OS op een Surface, de Gran Fondo-app. Ze waren niet goed genoeg, en ik liet ze los. Nu is het anders, omdat ik veel sneller kan verwezenlijken. Een eigen launcher voor mijn telefoon, met al die compliance, had ik voor mijn lol nooit gemaakt. Deze maand deed ik het. Dat is de volgende post.
Conclusie
Eén brein, een paar stukken glas en een tweeling in Amsterdam. De hardwarebeslissingen van deze maand waren het kleine deel. Het grote deel is dat een machine met agents, logs en een lokale shell in een dag doet waar vroeger weken voor nodig waren, en dat dezelfde opstelling nu in twee huizen staat. Innovatie is software.
Dus voordat je een snellere machine bestelt: geef degene die je hebt een paar agents en een blik in zijn logs. Er zit meer rek in dan je denkt, ha!
