Skriuwen · 15 jul 2019
Optyske tsjin boarstbân hertslachmeters
Beats per minút mjitte mei ferskillende sensors
Mei moderne wearables, smartwatches en fitnessbannen is it maklik en gewoan wurden om dyn hertslach te mjitten. Der binne lykwols fûnemintele ferskillen tusken de soarten sensors. Guon sensors registrearje it elektryske sinjaal fan dyn hert, wylst oaren ljocht brûke om it bloed te analysearjen dat troch dyn bloedfetten streamt. As do dyn hertslach mjitte wolst, is it goed om dy ferskillen te begripen.
Dyn hertslach mjitte
As do dyn hertslach (HR) mjitte wolst, hast yn prinsipe trije opsjes:
- mei de hân: set dyn finger op ien fan de gruttere bloedfetten fan dyn lichem. As do dyn pols fielst, telst do tsien sekonden lang en fermannichfâldigest de telling mei seis om in wearde yn 'beats per minute' (BPM) te krijen.
- mei in elektrodesensor: mei twa of mear elektrodepads op dyn lichem registrearret dit type sensor de elektryske aktiviteit fan dyn hert. Sa wurkje hertslachmeters yn sikehuzen om in elektrokardiogram (of ECG) te meitsjen. De measte hertslachmeters mei boarstbân wurkje ek sa.
- mei in optyske HR-sensor: dizze sensors hawwe lytse LED's oan de ûnderkant dy't grien of read ljocht yn dyn pols skine litte. De ferskillende golflingten fan it ljocht fan dizze ljochtboarnen reagearje op ferskillende wize op it bloed dat troch dyn pols streamt. De sensor analysearret it ljocht dat fan it streamende bloed weromkeatst wurdt om mjittingen te dwaan of om in fotoplethysmogram (of PPG) te meitsjen. De measte wearables, lykas smartwatches en fitnesstrackers, wurkje sa.
Optyske tsjin elektrode HR-sensors
Sawol optyske as elektrode HR-sensors brûke ferskillende sinjaalsoarten om itselde te mjitten: hertslach. Dit is in fûneminteel ferskil tusken de sensortypen, om't it grutte gefolgen hat foar it gemak, de krektens en de enerzjyeffisjinsje fan de sensor.
Elektrode HR-sensor
Om de elektryske aktiviteit fan it hert fêst te lizzen hat dizze sensor direkt kontakt nedich mei dyn lichem, meastal fia twa of mear elektrodepads. Yn in sikehûs sluten se oant tolve pads oan, wylst in gewoane hertslachmeter mei boarstbân twa pads brûkt dy't mei in bân op dyn lichem sitte. As der ienris in sinjaal is, wurket it krekt en enerzjysunich.
Optyske HR-sensor
In optyske hertslachmeter hat in ljochtboarne nedich (meastal grien of read LED's) en in fotosensor om it ljocht te analysearjen dat weromkeatst wurdt troch dyn streamende bloed. Dizze gegevens wurde analysearre en omset yn metriken as hertslach. Om't dit type sensor ferwurking en meardere komponinten nedich hat, brûkt it meastal mear enerzjy as in elektrode HR-sensor. Ljocht fan bûten (lykas helder sinneljocht) kin de krektens fan de sensor fersteure as de sensor net perfekt fêst op dyn pols sit.
Konklúzje
Troch syn krektens wurdt de sensor mei elektroden faak brûkt yn sikehuzen en troch topsporters. Troch syn direkte elektryske ferbining mei dyn lichem is realtime monitoring mooglik op in enerzjysunige wize.
De optyske sensor hat gjin elektrodepads of bannen nedich om de aktiviteit fan dyn hert fêst te lizzen. Hy kin wurkje fan in wearable of smartwatch ôf, direkt fan dyn pols. Dêrmei kin er op in noflike manier periodyk dyn hertslach mjitte, wat nuttich is foar hertslachmonitoring op de lange termyn.
As do de beide sensortypen kombinearrest, kinst do nijsgjirrige en detaillearre ynsjoggen krije yn de aktiviteit fan dyn hert. Brûk in direkt ferbûne boarstbân om in training yn detail fêst te lizzen, en brûk in optyske hertslachmeter (yn in wearable of smartwatch) om it bykommen yn de oeren nei de training te folgjen. Ik haw dat dien ûnder in yntinsive rit om de Markermeer earder dit jier.
Sawol optyske as elektryske hertslachsensors mjitte de aktiviteit fan dyn hert. Mar se ferskille fûneminteel troch it ferskillende sinjaal dat se brûke om dyn beats per minút te tellen. As do se kombinearrest, kinst do fan beide profitearje!