Myn eigen Android

Wêrom in launcher

Yn july haw ik in folslein oanpaste build fan it bestjoeringssysteem fan de tillefoan ûndersocht: myn eigen ûndertekene image, myn eigen launcher ynbakken, it altyd-oan-skerm werom. It wurket, ik hie it yn in jûn yn in emulator draaiend. Ik haw ek de knutselbelêsting opskreaun: do wurdst de ûnderhâlder fan dyn eigen tillefoan, elke moanne, oant 2031. Ik haw it parkearre. De fergese winst wie de launcher sels: in app dy't it thússkerm ferfangt, ynstallearre as elke oare app, gjin oanpaste image nedich.

Wat it mooglik makke is in feroaring yn hâlding dy't ik dizze moanne opmurk: ik ûntwikkelje hieltyd faker allinnich foar mysels. It loslitten fan it idee dat oare brûkers it ek begripe moatte makket it ark wier op maat, en dat is befrijend. In oanpaste launcher mei al syn compliance hie ik nea foar de wille boud. No docht it homelab it saaie diel, en ik die it yn ien dei, op 18 augustus. Sûnt is it myn standert thússkerm.

Wat it docht

It skerm is swart. Yn de ûnderste helte in tekstlist fan de dingen dy't ik echt brûk: bellen, browser, aginda, kamera, foto's, Lemmid, mail, WhatsApp, X. Dêrnjonken trije kaarten: it waar, de aginda, en myn hertslach, rjochtstreeks fan de WHOOP oer Bluetooth, gjin app derhinne. Yn de boppeste helte in terminal, ferbûn oer mosh mei de masine yn it homelab. Dat is it hiele idee: de tillefoan is in finster op it iene brein. De aginten bliuwe wurkje as de tillefoan sliept, en ik typ yn de sesje dy't ik op it buro litten haw.

De tillefoan hâldt gjin foto's by. De kamerarolle syngronisearret nei hûs en makket himsels leech, de tillefoan is allinnich in sykjer en de biblioteek wennet yn it homelab. De launcher iepenet dy biblioteek as in webapp op folslein skerm, en biedt him oan alle oare apps oan as fotoboarne, sa giet in foto taheakje yn WhatsApp troch de biblioteek thús. Itselde foar waar.willem.com, myn self-hosted Find My: de tillefoan stjoert syn posysje nei hûs, famylje sjocht oft ik yn Limburg of yn Amsterdam bin, en by in rin sjogge se de rûte en de hertslach live. Mei in Bluetooth-toetseboerd giet de terminal folslein skerm en iepenet Alt+Space in kommandopalet. Dit werom lêzend is it wer myn eigen tablet-OS, seis jier letter, op in apparaat dat ik de hiele dei by my draach.

Wriuwing

No it earlike diel. Dizze wike haw ik de tillefoan njonken de nije laptop set en neat oars brûkt. Wat in ferskil mei hoe ôfwurke iOS is. Willem OS op de Android is net min, mar der is noch altyd wriuwing. De earste middei koste sechstich prosint fan de batterij, om't de terminal bleau streamen wylst it skerm út wie. Oplost, no einiget in hiele dei mei in kwart oer. De hertslachkaart liet trije dagen in perfekte tachtich slaggen per minút sjen: Bluetooth útsette seit de app nea, dus de link wie stil stoarn. Ek oplost, it genêst no fansels. De tillefoan wegeret elke nije app standert netwurktagong, wat my in oere koste foardat ik it wist.

Ferbetterje wy dit of geane wy werom? Dat wie de fraach yn myn notysjeboekje op 31 augustus. Dit is wat goed is: aginten rinne lokaal, mei netwurk, bestannen en protokollen. Neat sit yn de wei. Der is in lokale shell. Op de tillefoan haw ik gjin folsleine kontrôle, WHOOP en WhatsApp binne noch altyd fan in oar, mar ik haw folle mear as op iOS. En it frjemde, noflike ding: de Android fielt net as in stap werom.

Konklúzje

In thússkerm foar ien brûker, yn ien dei boud, elke wike sûnt ferbettere. It wurket om't it minder docht: in list, trije kaarten en in terminal nei it homelab. De tillefoan waard in ding dat ik sels foarmje kin, en dat is my mear wurdich as polish. Yn prinsipe wurket no alles, allinnich mei smartphone, wat ik in jier lyn ûnfoarstelber neamd hie.

Dus as dyn thússkerm in oar syn idee is fan wat do nedich hast, wit dan dat it mar in app is. Do kinst dyn eigen skriuwe, ha!