Schrijven · 7 sep 2026
Twintig keer sneller
Over tempo, en de mens in de loop
Op 11 augustus schreef ik in mijn notitieboek: de snelheid waarmee we bewegen is ongeveer twintig keer de oude topsnelheid. In één dag doe ik wat ik voorheen in twintig dagen deed. Deze post gaat over die snelheid, wat ze doet met de mens in de loop, en het tegenwicht dat ik vond. Het is de eerste post van september, geschreven op een dag van bewust minder doen.
Twintig keer
Het getal is geen grootspraak, het is een meting. In augustus werden twee problemen op de cloud geanalyseerd en opgelost op de dag dat ze opdoken, werk dat vroeger een week graven was. Het is mentaal slopend, deze snelheid. Toch vind ik het mooi, omdat je met scherp én kracht schiet.
Afgelopen week was een gewone week. Een complete restaurantsite. Een proof of concept voor een evenementenlocatie, binnen de week online beloofd. De laatste puntjes op een barsite. Nieuwe secties op twee lokale nieuwssites en een volledige site voor een stadsplein. Een site en een ledendeel voor een medische publicatie. Printerondersteuning in de winkel-app, door de keuring van Apple heen. Analyses van vier concurrenten. Een videocall-opstelling op de nieuwe laptop. En op zondagavond een prototype om met de hand te schrijven, waarmee deze aantekeningen zijn geschreven. In dezelfde week: drie klantbezoeken, twee videocalls, school, voetbaltraining en een wedstrijd, een verjaardagscadeau voor mijn vrouw gebouwd als een spelletje, een logé. Het is niet verwonderlijk dat we ons soms een beetje vol voelen.
De mens in de loop
Halverwege augustus, na een week vol gas, schreef ik: ik zit aan mijn max. Hoofd en lichaam aan de grens. De gear werkte fantastisch, en ik was de beperkende factor. Dat is de eerlijke stand van zaken in 2026: de agents worden niet moe, de logs slapen niet, de builds draaien 's nachts. De bottleneck is verhuisd, en hij verhuisde naar mij.
Op een camping in Frankrijk had ik de paradox al opgeschreven: post AI is de uitdaging simpel in gebruik, less is more. Ship less. Een tegenstrijdigheid met agents die alles kunnen maken. En de mensen om je heen houden het ook niet altijd bij. De pipelines geven je snelheid, genoeg om op tachtig procent op te leveren en te leren. Maar een klant kijkt morgen naar de doorbraak, en een partner heeft een week nodig. Ik moet leren accepteren dat niet iedereen met lichtsnelheid schakelt. Soms is die vertraging een cadeau: een rustigere periode, iets meer tijd voor een oplevering.
Het tegenwicht
Het antwoord dat ik vond zijn geen tragere agents. Het is een routine voor het lichaam. We moeten sport niet zien als niet werken: de ideeën, de ruimte en de energie zijn cruciaal. Dus is er een shake vóór de koffie, een run op de oneven dagen, drie keer per week de gym, en geen restjes meer opeten. Een 10K alleen op een vrijdagochtend is een verademing, helderheid van geest door échte stilte. De mooiste runs van de zomer, langs de Seine bij zonsopkomst en aan de kust van Bretagne, waren niet snel of sterk. Het waren de plekken waar het denken gebeurde.
En eind augustus de scherpste notitie van allemaal: de overload zorgt voor de wens naar rust en ruimte. Die ruimte moet veiliggesteld worden. Slaap is belangrijk, en 's avonds tot laat werken misschien niet. Met school, sport en voetbal blijft er niet genoeg over om dat vol te houden. Dat weet ik sinds mijn eerste marathon: je kunt de grens opzoeken, maar je verplaatst haar niet door het te willen.
Een marathon, geen sprint
Er gebeurde deze week nog iets. Sites die zichzelf genereren worden gemeengoed, ik zie vergelijkbare technieken om mij heen opduiken. De onderscheidende factor is niet langer het publieke eindpunt, het is de stack erachter: een klant die blij is met de app in haar broekzak, een ander die stuitert vanwege zijn grafiekjes. Dat is veel lastiger te repliceren. En er is een nog moeilijkere vraag, ook voor de grote AI-bedrijven: hoe draag je de verantwoordelijkheid om een motor goed te laten draaien, jarenlang? Eenmalig iets keks genereren is makkelijk. Het laten draaien, bijhouden, op de lange termijn is andere koek. Dit is een marathon en geen sprint.
Deze week
Dus deze week doen we het anders. Verplichte tijd voor sport en weg van het toetsenbord. Een weekje uitrollen kan geen kwaad: negenennegentig procent reactief, een lege inbox, en wat polijstwerk aan onze eigen tools. Geen nieuwe websites zonder mandaat van een klant. Geen klantcontact op mijn initiatief.
Vanmorgen sliep ik anderhalf uur langer en rende ik vijf kilometer. Het plan was een halve marathon geweest. Het lichaam had die extra slaap echt even nodig, en ik voel mij nu een stuk beter. De dingen die in beweging zijn mogen een tijdje vanzelf uitrollen.
Conclusie
Twintig keer sneller is echt, en de rekening ook. De agents worden niet moe, ik wel, en dat maakt het tempo het mijne om te bepalen. Een run, een nacht slaap en een week van minder doen zijn geen pauze van het werk. Ze zijn hoe het werk goed blijft.
