Skriuwen · 4 nov 2026
Skonken mei fertraging
Trije maratons troch de bril fan rindynamyk
Myn Apple Watch mjit mear as tempo en hertslach. Wylst ik rin, hâldt er ek de rindynamyk by: hoe lang elke foet de grûn rekket, hoe lang myn stap is, hoefolle ik op en del gean, en in skatting fan myn fermogen. Ik haw nea nei dy sifers sjoen. Dizze wike haw ik in nije sintrale plak opset foar al myn Health-gegevens, en doe koe ik trije maratons njonken inoar lizze: Valencia 2024, Eindhoven 2025 en ôfrûne snein De Haach. In berjocht foar de nerds ûnder ús.
Trije kear oars
Elke race einige oars. Yn Valencia rûn ik om en by 5:50 de kilometer, de race dêr't ik oer skreau yn Gegevens tsjin Gefoel. Myn skonken bleaune fris: nei kilometer 30 waard myn grûnkontakttiid koarter, gie myn kadâns omheech en rûn ik de lêste twa kilometer yn 5:31. De priis betelle myn hert: yn 'e sinne klom it fan 154 nei 168 slaggen yn 'e minút, by itselde tempo. Eindhoven, myn persoanlik rekôr, wie de foarbyldrace: it fermogen sakke mar 3,5 prosint en myn foet kaam oant de finish ta hieltyd flugger fan 'e grûn. De Haach wie oars. Fan kilometer 25 ôf rûn myn grûnkontakttiid wer 13 millisekonden op, kromp myn stap fan 1,18 nei 1,12 meter en sakke myn fermogen 8 prosint, wylst myn kadâns amper feroare, om en by 165 stappen yn 'e minút. Myn holle hold it ritme fêst, myn skonken levere mei elke stap minder. Krekt wat ik om kilometer 30 hinne field: de kondysje wie der, mar de reaksje field traach, mei fertraging.
Njonken inoar: it begjin, it midden en it ein fan elke race (kilometer 5 oant 15, 20 oant 30 en 35 oant 40). Rapte is staplingte kear kadâns: yn Valencia waard myn stap ek koarter, mar ik sette flugger stappen. Yn De Haach net.
| Valencia | Eindhoven | De Haach | |
|---|---|---|---|
| Tempo (/km) | 5:53 → 5:58 → 5:59 | 5:08 → 5:09 → 5:16 | 5:08 → 5:08 → 5:32 |
| Hertslach (bpm) | 151 → 156 → 168 | 163 → 167 → 174 | 163 → 175 → 181 |
| Fermogen (W) | 255 → 251 → 247 | 301 → 300 → 291 | 308 → 306 → 282 |
| Grûnkontakt (ms) | 273 → 276 → 262 | 244 → 241 → 236 | 249 → 237 → 249 |
| Staplingte (m) | 1,03 → 1,00 → 0,98 | 1,18 → 1,18 → 1,15 | 1,21 → 1,19 → 1,12 |
| Kadâns (stappen/min) | 165 → 166 → 169 | 168 → 167 → 167 | 165 → 167 → 164 |
| Fertikale oscillaasje (cm) | 9,8 → 10,2 → 10,1 | 10,0 → 10,1 → 10,3 | 10,6 → 10,6 → 10,7 |
Wêrom
De dunen by Kijkduin en Scheveningen ferklearje in diel: tusken kilometer 29 en 40 giet it parkoers sa'n 60 meter op en del. Mar kilometer 39 gie del en wie dochs ien fan myn stadichste. It gruttere ferskil sit yn 'e wiken dêrfoar. Foar Eindhoven rûn ik lange rinnen fan 22 oant 30 kilometer en gie ik yn 12 wiken 11 kear nei de sportskoalle. Foar De Haach bleau dat op 3. Hertslach fertelt hoe hurd de motor wurket. Rindynamyk fertelt oft de skonken noch leverje kinne.
Konklúzje
Trije maratons, trije grinzen: it hert yn Valencia, neat bysûnders yn Eindhoven, de skonken yn De Haach. Takom jier wol ik ûnder de 3:30 rinne, en dat betsjut de frisse skonken fan Valencia op mear as it tempo fan Eindhoven. It plan skriuwt himsels: lange rinnen en krêfttraining, sadat de skonken oant foarby kilometer 40 fearkrêftich bliuwe. En op lange trainingen haw ik der in nij getal by om op te letten: myn grûnkontakttiid yn 'e lêste oere.
