Troch it finster sjen

Twa maratons yn fjouwer wiken

Fjouwer wiken earder rûn ik Köln. Twa dagen foar de start focht myn lichem tsjin in firus. Ik sliepte ekstra, stoppe mei wurkjen en sette de kompjûters út. De middei dêrnei skreau ik: "it lichem is oan it winnen, der streamt wer enerzjy troch de ieren". Köln waard 3:48:27.

Den Haach gie yn alles better. De ekstra ûnderfining makke it mooglik langer yn it maksimum te operearjen: ite, drinke en it mentale part wiene better as ea. Ik begryp no hiel goed wat de prestaasje makket. En dat is net allinnich de training.

Wurk as duorrin

Oan 'e ein fan oktober skreau ik wat minder fleurichs yn myn oantekeningen. Net allinnich sport, ek wurk hie it karakter fan in duorrin krigen. Stadich oan, lang, sûnder ein yn sicht. Mear as ea sloech it lykwicht troch nei negatyf: gjin sprankeljend nocht, waarmte of genot. "It is wat dat oangiet echt in maraton. Ik bin fysyk, en mentaal, ta oan rêst."

Dat is de fal fan in tempo dat do folhâlde kinst: do kinst it sa lang folhâlde dat do ferjitst dat do oan it hurdrinnen bist. It antwurd wie net ophâlde. It wie pragmatysk bliuwe hannelje, enerzjyferlies beheine en rjochtsje op de dingen dêr't wy ynfloed op útoefenje wolle. En neat mear.

Romte om te sykheljen

Op 15 oktober die ik it efkes oars. De tillefoan op "net steure" en bûten berik. Der kamen fragen oer de jamfoarried en de rekkens, allegearre hiel wichtich, foar letter. Berikber foar need, mar der wie gjin need. Ik skreau: "It bêste yn my komt boppe as der romte is. Dit is net fuortrinne of ferstoppertsje spylje. It is in needsaaklik skoft om op azem te kommen."

Trije dagen letter, op in snein, besocht ik in hiele dei sûnder skermtiid. In lyts eksperimint om te field te krijen wêr't wy noch fan ôfhinklik binne. Fysike dingen foelen my mear op: rommel, stof. Petearen mei de bern gongen makliker, om't ik folle mear bânbreedte oer hie om goede fragen te stellen. En ik seach gewoan troch it finster. Ik tocht nei oer myn lichem, oer it fastfood fan de dei derfoar, en oer hoe min ik eins echt nedich haw. In grien, oranje of read lampke soe al genôch wêze.

Dat lampke bestiet no. It begjinskerm fan Contact, de software dêr't ik alle dagen mei wurkje, is ien stip. Grien betsjut: alles is goed, der wachtet neat op my. Der wie in snein sûnder skermen nedich om te sjen dat ien stip genôch wie.

Wêrom in finster wurket

Troch it finster sjen is net neat dwaan. Yn 1984 publisearre Roger Ulrich in lyts ûndersyk yn Science. Pasjinten dy't herstelden fan deselde operaasje, yn itselde sikehûs, krigen in keamer mei útsicht op beammen of útsicht op in bakstiennen muorre. Wa't nei beammen seach, gie earder nei hûs, nei 7,96 dagen tsjin 8,70, en hie minder swiere pynstillers nedich. In útsicht, mear net.

Der is in namme foar ûntwerpen mei dat yn gedachten: biophilic design. Deiljocht, planten, hout, útsicht en in plak om dy werom te lutsen. Ik learde it wurd pas dit hjerst echt kennen, doe't ik levendkantoor.nl boude foar Martin Cuypers, in klant yn Venray, net fier fan hûs. Har side oer wat biophilic design is beskriuwt it yn trije lagen: natuer yn de romte, natuer as ferwizing, natuer as belibbing. Doe't ik it lies, werkende ik myn eigen snein. Hout ûnder myn hannen, in plant by it finster, deiljocht op tafel. Neat om te keapjen. Allinnich opmerke.

As is, gjin add-on

De moarn nei Den Haach skreau ik de konklúzje op. De gym is net langer "nice to have". Wy meitsje it (wer) in fêst ûnderdiel, op dagen dat de ympakt op wurkoeren lyts bliuwt. It doel: in sterke fysike basis, net as add-on, mar as "as is". Takom jier wol ik de 3:30 brekke, en dat kin allinnich as wy alles gestruktureerd sterker meitsje, yn alle dimensjes: krêfttraining, sprints, en langere duorrinnen op lege yntensiteit, om de 130 slaggen per minút hinne.

Foarige wike rûn ik in oere op in rinbân, folge troch in rûntsje lâns de apparaten. Treflik. In oere op sa'n ding freget in oare mindset, en dat is krekt it punt. Krekt as it finster en de griene stip is it net wat ekstra boppe op it wurk. It is dêr't myn wurk op stiet, it fûnemint foar tinken. Ik skreau earder oer hurdrinnen, yn Maraton en yn Lekker hurdrinne. Dizze kear sit de les net yn de skonken.

Konklúzje

Twa maratons yn fjouwer wiken learden my mear oer wurk as oer hurdrinnen. It tempo dat do folhâlde kinst is net genôch. Do hast ek romte nedich: in moarn sûnder tillefoan, in snein sûnder skermen, útsicht op wat libbens. It bêste yn my komt boppe as der romte is, en dy romte is gjin beleanning foar nei de finish. It heart by de training. Der stiet dit jier noch ien wedstryd op de kalinder, suver om te finishen, yn in stadiger en bewust tempo. Earst herstelle. En wat faker troch it finster sjen, ha!